دیباچه زرین

 

 

غبار غم روي  شيشه قلبم را گرفته

 

                                             هواي سرد و خاک همه جا را گرفته

 

وجود  تمیزی آينه اينجا معنائي نداره

 

                                             فضاي تار و سياهي همه جا را گرفته

 

جائي كه روز درلابلای آرزوها ست

 

                                              جائي كه روشنائي جزء آرزوها ست

 

در بين ديوار دوري باید ديوانه كوشيد

 

                                            براي يافتن ناني خط روي زندگي كشيد

 

 

 

نوشته شده توسط علی یگانه در شنبه دوم شهریور 1387 ساعت 12:53 موضوع شعرهای من | لینک ثابت

زندگی ، فاصله ای بین تولد و مرگ

• هنگامي که خدا انسان را اندازه مي گيرد متر را دور "قلبش " مي گذارد نه دور سرش .
•  بخشندگي را از گل بياموز، زيرا حتي ته كفشي كه لگدمالش مي‌كند را هم خوش بو مي‌كند
•  تولد و مرگ اجتناب ناپذيرند ، فاصله اين دو را زندگي کنيم.
•  زندگي آنچه که زيسته ايم نيست بلکه خاطراتي است که از گذشته داريم .گابريل گارسيا مارکز
•  هيچ وقت مغرور نشو برگا وقتي مي ريزن که فکر مي کنن طلا شدن!!!
• عاقل مشو که غم ديگران خوري ديوانه شو که ديگران غمت خورند
• شايد ثمره كلام دلنشين را كه امروز بر زبان مي آوريد فردا بچشيد .گاندي
• عظمت مردان بزرگ از طرز رفتارشان با مردمان كوچك آشكار مي شود .ديل كارنگي
• هر چه موانع جدي تر و سخت تر باشد , لذت تلاش و پيروزي بيشتر است .اريك باتروورت

 

 

نوشته شده توسط علی یگانه در شنبه دوازدهم مرداد 1387 ساعت 19:44 موضوع مطالب خواندنی | لینک ثابت

دوستان این شعر با کمک دوست خوبمان نیوشای راز تنظیم شده شما می تونید به این وبلاگ (خط خطی های شبانه) بروید و از اشعار دیگر ایشان بهره ببرید.

من از این سکوت مرگبار

      از این روزهای سرد بی تو بودن

                    اه میکشم وتو...

 

                                                ومن

 

 همچون مردگان گورستان جنون

              دیوانه وار در برزخ چشمهایت

 

                                                      بی قرارم

 

 من امشب بر خنده های سرشار از تهی

          که در میان غربت گونه هایت

                       می شکفند

 

                                      اه میکشم...

عبور میکند ثانیه های عمر خاموش من بی تو

             و گاه موج میزند

                          طنین افسوسی بر ساحل این دل

                            که چه ناجوانمردانه..هدر میشوند نگاهم

 

                                 در پی عمری که

                                       فرصت دیدن تو را

تا نا کجا اباد بی کسی

         به من هرگز نخواهد بخشید

                      اه میکشم..مهربانم

                           میسوزم بی چشمهایت

                                   میسازم با نگاهی که در قاب عکست

 

                              نگاهم میکند..

 

و چه قدر مهربانند پلکهایت

              که پر از اشک میشوند

                      ولی بر هم نمینشینند

                          تا من از پشت این قاب شیشه ای

                                   سیر نگاهت کنم

                                            مهربانم

                                             فرو ریز غمت را بر دلم

                                               تا مبادا

                                                صد سال بعد از من

 

                     ببری ناکامی عشق را به گور..

 

 پس افسوس مخور

         من همیشه

              به یادت خواهم بود

                   من از این سکوت مرگبار

                       از این روزهای سرد بی تو بودن

 

                                                       اه میکشم وتو....

 

 

نوشته شده توسط علی یگانه در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387 ساعت 11:54 موضوع نوشته های دوستان | لینک ثابت

چندي است مي انديشم كه انسان پس از حصول پيشرفتهاي صنعتي به آسايش و راحتي بيشتري دست يافته يا نه بر عكس آسايش را از خود سلب كرده؟

بايد بگويم از طرفي تكنولوژي باعث سرعت در انجام اموري همچون : ارتباطات، حمل و نقل، افزايش توليدات، جابجائي مسافر، بالا رفتن سطح رفاه عمومي، تغذيه مناسب، بالا رفتن سطح تحصيلات و آگاهي افراد، بهداشت و ...... گرديده.

و از طرفي ديگر باعث شده تا تمام هم و غم افراد بدست آوردن شغل و در آمد ، جمع آوري مال و ثروت باشد و روز به روز نيز بر شدت آن افزوده گردد، سطح آلايندگي مناطق پر جمعيت بالا برود و بر جو كره زمين اثرات مخرب بر جاي بگذارد، در صد بيماريهاي رواني و صعب الاج افزون گشته، وقت و فرصت با خانواده بودن گرفته شود، تصادفات جاده اي زياد گردد ؛ مشغوليات و دغدغه هاي فكري بيشتر شده  و به طور خلاصه آسايش سلب گرديد.

پس حالا بايد باز گشت به اصل سوال و هر كدام از ما براي خود جوابي قانع كننده بيابيم. و بدانيم كه آيا راهي كه مي رويم به سوي نابودي و فناست يا دريچه اي براي اين معضل خواهيم گشود!!!!!

آيا روزي انسان به اصل و روزگاران كهن خود باز خواهد گشت يا با دستان خود ، خود را نابود خواهد كرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

نوشته شده توسط علی یگانه در سه شنبه یازدهم تیر 1387 ساعت 23:58 موضوع دست نوشته ها | لینک ثابت